pingheiras

Semella que este é o mes universal da infancia, Comeza depois do 20-N e chega ata reis, así que non se queixen os e as infantes e infantas que o mes lles dura caseque dous.

Digo, porque andan na 2 de TVE moi preocupados estes días, a semana pasada concretamente, cos nenos e nenas pobres e explotados do mundo. Poñen películas, documentais, debates e toda a parafernalia auidovisual ao servizo desta noble causa. Iso si, na 2 que aínda non é o intre de axitar os ventres da maioría social. Ese tempo chegará no nadal e acadará o seu cumio nos telemaratóns solidarios que estremecen os paises do reino de españa de punta a rabo.

Polo momento a maioría social anda enredando co Barça-Madrid do 29, co retrato macabro da ética social no caso Alakrana e aínda lle quedará o debate crucial sobre se Catalunya é ou non é española e a conveniencia ou non de enviar unhas fragatas a Barcelona e bombardear Montserrat.

Despois chegarán as ferias da man dos nenos e nenas do colexio de san Ildefonso e con elas a tan desexada aceleración do consumo compulsivo, das enchentes de empresa e das familiares, dos brindes e das felicitacións.

Non esquezan mercar o bolígrafo solidario, as tarxetas da UNICEF e, por dios, envien algún que outro SMS telemaratoniano. Grazas a eles algúns nenos somalís poderán non chegar a ser piratas que nos rouben o noso atún barato, e algúns nenos congoleños, hutu e tutsis pode que deixen de matar a outros nenos e violar a todas as nenas xa sexan de orixe congoleño, hutu, ou tutsi. Sempre haberá, con todo, carne abondo para a matanza e para garantir o fornecemento do coltan que fai funcionar os nosos móbiles e portátiles e o abastecemento do ouro e os diamantes que chegan ás nosas pedrerías.

Tamén pode que chegue algo para rehabilitar ás nenas do sudeste de Asia violadas polos nosos compatriotas e outros colegas europeos, americanos, chinos, xaponeses e australianos. Que si, que son uns cabróns: os nosos cabróns. No caso de que algún deles sexa cachado nesas actividades ou no narcotráfico nos mobilizaremos toda a sociedade para reclamar a súa libertade e o goberno fará xestións diplomáticas para pagar o que faga falta cos cartos de todas nos a fin de acadar a liberación dos nosos heróes cabróns. Despois os nosos heróes percorreran todos os platós para explicar que neses países do terceiro mundo deteñen aos españois porque lles teñen manía.

Para os nenos pobres de Bolivia ou Ecuador este ano haberá carbón de leña, porque os seus papás e mamás votan a gobernos comunistas.

Cando remate o mes o mundo da infancia será igual ou peor, pero teremos a sensación de que nós somos máis bos e xenerosos. Puto nadal

A nosa é unha sociedade, coma moitas outras, moi dada ás procesións. Hainas de todo tipo.

Após a procesión os fieis senten como unha especie de conforto na súa alma e unha nova fortaleza no espírito.

Os turistas aplauden e vitorean.

As autoridades baixan do palco e van gobernar, despois de dar cumprimento aos sacerdotes e ás reliquias.

Os fieis van para casa sosegados e felices, satisfeitos coa hostia que comeron e co viño que beberon.

Nos seus pazos os deuses escachan coa risa

Non vou comentar nada que non fora comentado. O Estado de Israel é a vergoña máis grande que temos que sufrir as persoas no comezo deste século. E os que abeiran a ese estado, os que calan e os que coas súas inmundas mentiras tentan encubrilo nos causan o mesmo noxo, desprezo e vergoña allea ás persoas normais. Lede  quen sodes, malditos de calquera deus!

Despois duns tempos de catarse colectiva, seica comeza a rodar a nova xeira do país que fai o parvo.

Fai o parvo o sector nacionalista, que reflexiona sobre si e non ve o que pasa arredor.

Fai o parvo o sector sociolisto que chama a mobilizar as bases para, no caso de que fracase o experimento frijolito, ocupar o goberniño e desmobilizalas de novo

Fai o parvo o goberniño, que atende moi ben os seus particulares negocios, mentres pasa amplamente dos problemas, como o novo conselleiro de reforestación e turismo rural.

Ate fai o parvo o Çelta, que só gaña de cando en vez, para demostrar que o seu é perder.

Comezamos?…ca, nada novo baixo a chuvia acá.

A dozura da dereita, cando se percebe inestable e precisa desmobilizar, desde JFK ata Tony Blair:

"Así meu querido pobo, axeónllate se es tan amable, ou! ben, dá a volta, así…ergue un pouquiño de…iso é, agora ábrete meu ben…agora! ohhhhh!…ves, cariño, como non doe tanto…"

Ate o sanisidro, que comeza extraoficialmente o verán, haberá que estar cos ollos moi abertos e observar atentamente ao redor para saber a onde ir,

cando chegue o solpor

e desta volta non o digo eu

a humanidade non será ceibe ata que o último rei sexa aforcado coas tripas do último cura, seica dixo Diderot hai máis de 300 anos…e aí seguimos.

realmente que interés ten soster unha forma de organización política, un corpo doctrinario de tácticas estratéxicas e estratexias tácticas e un discurso tan novidoso como inintelixible formulado por un ou un outro dirixente fracasado?

O vento trae un crecente bramido desde abaixo á esquerda…pero non escoitan o bruar…están xordos

Que esplendorosa victoria rediossss!!!!.

Pasamos de ter dous vicepresidentes parvos a ter un presidente rematadamente parvo, pode haber maior suckcesso?.

Agora a facer realidade o noso programa de destrucción da nosa naçóm e de dependencia absoluta de España. Xa o proclamaban onte as nosas irmáns en Madrid: Oé, oé, oé Galicia es (la finca) del PP

Como somos educadas, felicitamos aos gañadores das eleccións: Villar Mir, DON Santiago Rey e ao capitán Pescanova. Tentamos felicitar a Tojeiro, pero seica anda renovando o seu fondo de armario.

Un gorentoso bico á nosa parentela do Bloque Socialista Popular que, coma sempre, volveu gañar.